Tilki Postanesi
Moonbridge imzalı resimli bir hikâye · Çocuk · Anime · Her yaş · İngilizce, Türkçe, Almanca, İspanyolca, Portekizce, Fransızca, Endonezce, Çince, Japonca, Korece
Diğer dillerde: English · Deutsch · Español · Português · Français · Bahasa Indonesia
Şehirli bir çocuk, yazını yaşlı bir tilki ruhu için hiç gönderilmemiş mektupları dağıtarak geçirir. Sonunda mektuplardan biri kendisinin çıkar.
On iki yaşındaki Haruto, yazı ağustos böcekleriyle dolu, telefonun çekmediği dağ kasabası Kirikawa'da, büyükannesinin evinde geçirmek zorundadır. Tapınağın ardındaki yosunlu kırmızı posta kutusu onu yaşlı tilki ruhu Kogane'nin gizli postanesine götürür. Kogane, insanların yazıp hiç göndermediği bütün mektupları saklamaktadır. Haruto onun yazlık postacısı olur. Bir oğlun özrü babasına, küçük bir kızın teşekkürü tilkinin kendisine, utangaç bir büyükbabanın son mektubuysa fener şenliği gecesi Fumiko Nine'ye ulaşır. Derken Haruto'nun el yazısıyla yazılmış buruşuk bir mektup gelir. Mektup, onun kırdığı en yakın arkadaşınadır. Tilki yolu bir teslimat daha için açılır.
Karakterler
- Haruto (Yazlık postacı): İlkbaharda Osaka'dan Tokyo'ya taşınmış, yazı büyükannesinde geçiren sessiz, on iki yaşında bir çocuk.
- Kogane (Tilki Postanesi'nin müdürü): Sedir ormanındaki gizli postaneyi yüzyıllardır işleten, yazılmış ama hiç gönderilmemiş mektupları dağıtan yaşlı ve yumuşak huylu bir tilki ruhu.
- Grandma Fumiko (Haruto'nun büyükannesi): Evinin önünde küçük bir buz tatlısı tezgâhı işleten, hâlâ kocası Shigeru'yu özleyen, canlı ve neşeli yetmiş dört yaşında bir kadın.
- Ren (Haruto'nun en yakın arkadaşı): Haruto'nun Osaka'daki en yakın arkadaşı. Gürültücü, sportif, on iki yaşında bir çocuk; Haruto taşınınca çok kırılmış.
Bölüm 1: Sedirlerin Arasındaki Posta Kutusu
Canı sıkılan Haruto, yaşlı bir tilki ruhunun işlettiği gizli bir postane bulur. İlk teslimatı bir baba ile oğlunu yeniden buluşturur.
Kirikawa. Nehirleri, pirinç tarlaları ve ağustos böcekleriyle bir dağ kasabası.
Grandma Fumiko: Haruto! Ne kadar da uzamışsın!
Haruto: Telefon çekmiyor. Kırk gün boyunca hiçbir şey yok.
Grandma Fumiko: Ormanda da çekmiyor. Hadi git, keşfet biraz!
Eski tapınağın ardındaki orman çok sessizdi.
Haruto: Posta kutusu mu? Buralarda?
Vuuş!
Haruto: Hey! Mektuplar uçamaz ki!
Mektup onu hiçbir haritada olmayan bir yere götürdü.
Kogane: Aa! Bir ziyaretçi! Mektuplara dikkat edin, pek utangaçtırlar.
Haruto: Gözlüklü... bir tilki mi?
Kogane: Bunlar insanların yazıp hiç göndermediği mektuplar.
Haruto: Neden saklıyorsun?
Kogane: Çünkü içlerindeki sözler hâlâ bekliyor.
Kogane: Yaşlı dizlerim yokuşları sevmez. Postaları dağıtır mısınız?
Haruto: Peki. Zaten yapacak başka bir şeyim yok.
Haruto: Size bir mektup var, efendim. Daichi'den... mi?
Mektup otuz yıllıktı. Oğlundan geliyordu.
O gece Bay Okada oğlunu aradı. Otuz yıl sonra.
Haruto: Hiç göndermediğin mektuplar... Benim de var bir tane.
Bölüm 2: Bana Eve Kadar Eşlik Eden Tilkiye
Adresi olmayan bir mektubun Kogane'ye yazıldığı anlaşılır. Yaşlı bir tilkiyle yaşlı bir kadın sonunda birbirine merhaba der.
İki hafta sonra Haruto, yağmur çamur demeden her sabah geliyordu.
Kogane: Günaydın, postacı! Çay hazır.
Haruto: “Bana eve kadar eşlik eden tilkiye.” Sadece bu yazıyor.
Kogane: Ah... aman Allah’ım. Bu mektup bana.
Yetmiş kış önce, küçük bir kız karda kaybolmuştu.
Kogane: Ben sadece ışığımla önünden yürüdüm.
Kogane: Postane müdürleri mektup dağıtır. Kendilerine hiç gelmez.
Haruto: Bugün geldi işte. Açsana!
“Sevgili Tilki, artık ormandan korkmuyorum. Teşekkür ederim.”
Haruto: “Chiyo, altı yaşında”... Kasabadaki yaşlı Chiyo Hanım mı?
Haruto: Her sabah tapınağa pirinç topları bırakıyor!
Kogane: Hâlâ geliyor. Bunca yıldan sonra.
Yetmiş yıl sonra, nihayet selamlaştılar.
Kogane: Sekiz yüz yıldır aldığım ilk mektup. Teşekkür ederim.
Haruto: Yetmiş yıl beklemek için çok uzun. Değil mi, Ren?
Bölüm 3: Dedemin Mektubu
Fener şenliği gecesi Haruto, rahmetli dedesinin yazdığı ama vermeye utandığı mektubu teslim eder. Sonra kendi mektubunun kaybolduğunu fark eder.
Kogane: Haruto... bugünkü mektup büyükannene.
Haruto: Büyükanneme mi? Kimden?
Haruto: Bu dedemin yazısı. İki yıl önce öldü.
Kogane: Evliliklerinin ellinci yılı için yazmış.
Kogane: Sonra utanıp olta kutusuna saklamış.
Grandma Fumiko: Bu gece çok sessizsin. Sana göre bile!
Haruto: Bunu ona nasıl vereceğim?
Obon. Ailelerin özlediklerini andığı gece.
Haruto: Büyükanne, sana bir teslimatım var.
Grandma Fumiko: ...Shigeru?
“Fumiko, bunları söylemekte zorlanırım. Bu elli yıl için teşekkür ederim.”
Grandma Fumiko: Şu utangaç ihtiyar! Söyleyebilirdi işte!
Grandma Fumiko: Ama biliyordum. Hep biliyordum.
Grandma Fumiko: İçimizde tuttuğumuz sözler ağırlaşır, Haruto.
Grandma Fumiko: Sen sözlerini elli yıl taşıma.
Haruto: Ren'e yazdığım mektup... kaybolmuş!
Pencerenin dışında küçük, mavi bir alev titreşti.
Bölüm 4: Haruto'nun Hiç Göndermediği Mektup
Haruto'nun göndermediği mektup postaneye gelir. Kogane, mektubu Ren'e kendi götürebilsin diye tilki yolunu açar.
Kogane: Dün gece geldi. Ren Ishida'ya yazılmış.
Haruto: O benim! Göndermeyecektim ki!
Kogane: Burada kimse mektubunu göndermeye niyetli değildi, Haruto.
Haruto: Taşındığım gün kavga ettik.
Haruto: Ona hiç gerçek dostum olmadığını söyledim. Yalandı.
Kogane: Posta kuralı: Herkes kendi mektubunu taşır.
Haruto: Ama Osaka beş saat uzakta!
Vuuş!
Kogane: Tilki yolundan değil. Koş, postacı!
Bin kapı. Bir mektup.
Haruto: Bu kez söyleyeceğim.
Ren: Haruto?! Burada ne işin var?
Haruto: Ben... kestirmeden geldim.
Haruto: Söylediklerim için özür dilerim. Lütfen oku.
Ren: Bir mektup için bunca yol mu geldin?
Ren: Ben de sana yazdım. Ben de hiç göndermedim.
Haruto: O zaman değiş tokuş. Hemen şimdi.
Haruto: Gelecek yaz görüşürüz, posta müdürü!
Bazı mektuplar yıllarca bekler. Onunkine bir yaz yetti.